επιστροφή

, , χωρίς σχόλια
Επιστροφή μετά από ένα ακόμη διάλειμμα. Καλώς ή κακώς ανήκω στην "κατηγορία" εκείνη των ανθρώπων που θέλουν πότε-πότε μια μικρή ανάπαυση. Να σταθούν για λίγο (ή και λίγο περισσότερο καμιά φορά) ένα βήμα πιο πίσω, να δουν την εικόνα από απόσταση, να αξιολογήσουν καταστάσεις, να βρουν τις νέες ισορροπίες που απαιτούν οι διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες.
Βλέπω κι ακούω γύρω μου πολύ κόσμο προβληματισμένο, η δυσθυμία κυριαρχεί, πολλοί μιλούν ακόμα και για κατάθλιψη. Είναι ένα μονοπάτι που έχω περάσει, αλλά έχω βρει το στήριγμα μου στη δημιουργία. Ό,τι κι αν περιλαμβάνει αυτή. Δεν έχει σημασία. Ξέρω ότι αρκεί να κάνω κάτι, που θα κρατήσει απασχολημένο το μυαλό μου από τις μαύρες σκέψεις.
Όπως λέει και η Kathryn Vercillo στο βιβλίο της, το βελονάκι μου έσωσε τη ζωή (Crochet saved my life). Ήταν το βαρίδι μου, που με κράτησε εδώ, κομμάτι κι εμένα αυτής της καθημερινότητας και ταυτόχρονα το όχημά μου που με ταξίδευε λίγο παραπέρα από αυτή, αφήνοντάς μου τον απαραίτητο χώρο να αναπνεύσω ξεχνώντας την για λίγο. Παράδοξο; Κι όμως πέρα για πέρα αληθινό. Στην παραπάνω σελίδα θα βρείτε τις ιστορίες γυναικών που έζησαν η κάθε μια με το δικό της τρόπο αυτή την αλήθεια.



Μου είναι τόσο πολύτιμη στιγμή το πρωινό ξύπνημα πλέον. Ανυπομονώ να πάρω τον καφέ μου, το σημειωματάριό μου και να σχεδιάσω ή να βάλω σε εφαρμογή, πριν τις ξεχάσω, όλες εκείνες τις ιδέες που σκεφτόμουν το προηγούμενο βράδυ, μέχρι να με πάρει ο ύπνος.


Το βράδυ πάλι όταν τα παιδιά κοιμούνται πια και παίρνω το πλεκτό μου, χαλαρώνω από όλη την κούραση της ημέρας. Για να πάω μετά από μερικές ώρες για ύπνο, με τη σκέψη μου να βομβαρδίζεται από εικόνες και χρώματα. Ναι, είμαι και πάλι ο εαυτός μου, εδώ και καιρό τώρα και νιώθω ότι επέστρεψα για τα καλά.
Δεν με πιάνει συχνά η εξομολογητική μου διάθεση οπότε ελπίζω να με αντέξατε. Απλά ήθελα να δώσω ένα "μήνυμα" σε όσες δε νιώθουν καλά αυτόν τον καιρό. Σε όσες νιώθουν ότι βυθίζονται. Η δουλειά, η φροντίδα των παιδιών, ο σύντροφός μας, το νοικοκυριό τέτοιες στιγμές μας επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο. Βρείτε κάτι που θα σας κρατήσει μακριά από τους προβληματισμούς. Μια απασχόληση όποια κι αν είναι αυτή αρκεί να μην απαιτεί μεγάλη πνευματική προσπάθεια, που οι ώρες μαζί της θα είναι μόνο για εκείνη και εσάς. Πλέξιμο, κολάζ, ζωγραφική, ράψιμο, κέντημα, φέλτινγκ, φωτογραφία, βιβλιοδεσία, τρέξιμο, γυμναστική, ποδήλατο, ο,τιδήποτε έχει για εσάς ενδιαφέρον. Μόνο αυτό έχει σημασία. Αφιερώστε σ' αυτή την απασχόληση και στον εαυτό σας μια-δυο ώρες καθημερινά και σύντομα θα δείτε πόση ενέργεια θα αντλείτε από αυτή. Πόση δύναμη θα βρείτε να αντιμετωπίσετε αυτά που τώρα φαίνονται βουνό και βάρος ασήκωτο.




Υ.Γ. Αυτή την ανάρτηση την αφιερώνω στη διαδικτυακή μου φίλη Β. Μια από εκείνες τις φίλες που μπορεί να τις γνωρίζεις χρόνια τώρα, αλλά να μην τις έχεις δει ποτέ από κοντά. Και ακόμα κι αν έρθει η στιγμή που θα τις δεις θα νιώσεις σαν να τις ξανά βλέπεις για 100η φορά. Τόσο μακρυά αλλά και τόσα κοντά την ίδια στιγμή. 


Life is simple. People are complicated.



0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

Πρόσφατες αναρτήσεις

Recent Posts Widget